Του Δημήτρη Αδαμίδη,
Παιδίατρου - Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών
Η οικονομική κρίση δημιουργεί σε κάθε απλό άνθρωπο αισθήματα
ανασφάλειας, απώλειας ελέγχου του μέλλοντός του, ματαίωσης, αδικίας,
οργής, απομόνωσης από τους άλλους.
Δημιουργείται μέσα μας μια έντονα
αρνητικά φορτισμένη κατάσταση, αυτό που η ιατρική ορίζει ως στρες. Ο
εγκέφαλός μας έχει ένα σύστημα ανίχνευσης καταστάσεων στρες και
κέντρα καθοδήγησης των μηχανισμών διαχείρισής του.
Αρχικά, αντιλαμβανόμαστε την στρεσογόνα κατάσταση με την αμυγδαλή του εγκεφάλου, που καθοδηγεί την εγγενή φοβική αντίδραση του τύπου: βάλτο στα πόδια ή χτύπα.
Στη συνέχεια, παρεμβαίνει άλλο κέντρο ο ιππόκαμπος, που αναστέλλει την μη αποδεκτή από το περιβάλλον συμπεριφορά (π.χ. θέλω να χτυπήσω τον ξεφτιλισμένο υπουργό, αλλά κρατιέμαι για αργότερα γιατί τώρα δεν συμφέρει), οπότε δίνεται ο χρόνος στα ανώτερα εγκεφαλικά κέντρα να επεξεργαστούν τα δεδομένα, να αναλύσουν την κατάσταση, και να οργανώσουν σχέδιο δράσης (π.χ. είμαι απογοητευμένος, φοβάμαι γιατί οι φόροι που πρέπει να πληρώσω είναι μεγαλύτεροι από τον μισθό μου, η τράπεζα μου παίρνει το σπίτι.
Σκέφτομαι ότι δεν φταίω, δεν είμαι εγώ ο αποτυχημένος αλλά η...
